ගෙදර ඉඳන් නුවරට

බස් එකේ යන්නත් තියෙද්දී
මං ආවේ කෝච්චියේ යන්නයි
තාත්තා දෙන පුංචි මුදල අතට ඉතිරි කරගන්න.
පාන්දරම තිබ්බා කෝච්චියක්
එන්න බැරි හින්දා කළුවරේ තනියම
අම්මත් ආවා මගෙ තනියට....
පාන්දර පහයි ආවා අපි ස්ටේෂමට
එළියක් නැහැ තවම කළුවරයි මුළු අහසම
ටිකටි එක අරගෙන මං
කෝච්චියට නගින්න යද්දි
අම්මට එන්න ඉඩක් නැහැ මං එක්ක
වැටට විතරක් වෙන් උනා අපි
මං ආවා නගින්නට
දුවගෙනම කෝච්චියට
ඒත් හිතේ කොනක
පුංචි අඩුවක්ම දැනුනා මට
එ් මගේ අම්මාම බව දනිමි මම
වාඩි උනත් මං කෝච්චියේ පෙට්ටියක
යන්නට තව හුඟ වෙලාවක් ඇත
ඒ හින්දා ගියා මං
අම්ම කොතැනද බලන්නට
යද්දි අම්මා තවම
වැට ගාව එල්ලීගෙන
බලං හිටියේම මං එයි කියා වෙන්න ඇති.
අතවනා අෑ දෙසට
මං කිව්වෙ අම්මාට
"එළිය වැටුනම යන්න
මට බයයි අම්මා ගැන"..
වචනයක් පිට නොකර
හිස වැනුව විගසින්ම්
මං දනිමි නුඹේ ඔය
ආදරය හිර වෙලා ඉකියක්ව
කෝච්චිය පිටත්වෙන වෙලාවත් ලඟා උනි
මම ඇවිත් හිටි තැනම ඉඳගතිමි සමුඅරන්
මගේ ඉකි හිරවෙලා කදුළු වී රූරද්දි
හූ... හඩට එහා මගේ හිතම කී ගා හඬද්දි
අහන් ඉන්නට මටත් බැරි විය.
අම්මේ නුඹ දැන් නොපෙනුනත්
දැනෙනවා මට මහ මෙරක්
අම්මගෙ ඇස් තෙමුනාට කදුලින්
සෙත් පතන බව මට හොඳින්....