දිව ගියේ යුද්ධයයි.
ඉදිරියෙන් ඉදිරියට
ජය ටැඹක් මැව් අයුරු මතකය.
තල් අරඹ ලේ විලක්
එහෙ තිබුණු සද්දයක්..
කන් පැලෙන තරමටම
වෙඩි උන්ඩ විත් අැද වැටුණි
දෙපා මුලටම..
බේරුනේ නූලෙන් ය.
ඒත් එක පාරටම
කන් අඩිය කීං ගා
ඇහුනෙ නැහැ මට සද්දයක්
දැනුනෙ නැහැ මට කිසි දෙයක්
ඒත්...
පෙනුනා මට එක සිහිනයක්
එක සැනින් වියැකුණු
අම්මේ ඒ ඔබමයි..
ඒක හරිම පුදුමයක්
ආසයි අම්මේ නුඹ දකින්නට
ගැබ්බර වූ මගේ සොඳුර
දුවෙක්ද දුන්නෙ මට පුතෙක්ද
දුකක් නැහැ දකින්නට
බැරි උනත් නුඹලා..
නුඹේ ස්මරණය නිසාම
මිය ගියත් මරණයක් නැති මට
ඉන්නට හැකි නුඹලා ලඟින්ම
එක දෙයක් කියන්නම් මං
දස දහසක් විරුවන්
රුහිරු වැගිරූ මේ බිම
රැකගත් ඒ පිනෙන්
නැවත උපදිමි
යුධ කරන්නට
නැවත නැවතත් මේ බිම නසන
අමනයන් එක්ක...
No comments:
Post a Comment