සහෘද පෙම්වතිය

දරදඩු ඔබේ හිත ලඟම මම
තනියෙනුත් කවි පද මිමිනුවේ
හීන් හීතල රූක තනියම
මුළු හිතම ඔබේ නමින් පිරුණේ.
කදුළු සයුරක කිමිද ඔබ මොබ ඔබේ රුවමයි මහද සෙව්වෙ.
දින ගණන් සති ගණන්
ඔබ නැති පාළුවත් මම දරාගත්තේ
හිතම තද කර ඔබ එනතුරා
ඔබෙ නමින් දුක දරා ගන්නේ.

විසිරුණු මල් පෙති

ගසක සරැවට වැඩුණු මලකට
සුළඟ ඇවිදින් කලා ඉඟි බිඟි
සුළගෙ පහසින් මත් වූ ඒ මල
පෙමින් වෙලුනා ගසට රහසෙන්
පෙති පුරා සුව විඳ සිතැඟි ලෙස
රේණු අතරින් සුවඳ ඩැහැගෙන
නොසිතු මොහොතක
සුළඟ රළු වී
වෙන් කල‍ා මල ගසේ නටුවෙන්
සුළගවත් නොබැලුවා මල දෙස
ගසටවත් බැරි උනා රැකුමට
පෙති ලන්නටත් පලමු මල හට
සිදු වුණේ පෙති විසුරවන්නට..
   

කුමටද

මේ වැස්ස කුමටද අප එක මඟ නොයන කල
මේ මල් කමටද
සුවඳ විඳින්නට නොහැකි කල
මේ සඳ සිසිල කුමටද
සීතලේ ගුලි වන්නට වරම් නැති කල
මේ ලොවම කුමටද
ඔබත් මමත් හමු නොවන කල...